Հաճախ «հարմար» լինելը մանկությունից ձևավորված գոյատևման ռազմավարություն է, և ոչ թե ուղղակի անձնային գիծ։ Հասունության հետ մենք սովորում ենք, որ դիմացինի հույզերից անպայման չէ պաշտպանվել։

Տրավման ազդում է նրա վրա, թե ինչպես ենք ընկալում ինքներս մեզ, մյուսներին և աշխարհը։ Հաճախ այն նույն համոզմունքները, որոնք ժամանակին օգնել են մեզ գոյատևել, խանգարում են մեզ ապրել այսօր։

Թվում է, թե փոփոխության համար ամենակարևորը ինքնաքննադատությունն է։ Սակայն կայուն փոփոխությունը հազվադեպ է ծնվում մերժումից։ Այն առաջ է գալիս, երբ սովորում ենք վերաբերվել ինքներս մեզ հետաքրքրությամբ, կարեկցանքով և հոգատարությամբ։