Շատերիս համար «հարմար» լինելը պարզապես բնավորության գիծ չէ, այլ ժամանակին ձևավորված գոյատևման ռազմավարություն։ Առողջ հարաբերությունները մեզ սովորեցնում են, որ ուրիշի հույզերը կառավարելը մեր պատասխանատվությունը չէ։

Տրավման ազդում է ոչ միայն մեր հույզերի վրա, այլև նրա, թե ինչպես ենք տեսնում ինքներս մեզ, մյուսներին և աշխարհը։ Երբեմն այն համոզմունքները, որոնք ժամանակին օգնել են մեզ գոյատևել, տարիներ անց սկսում են սահմանափակել մեր կյանքը։

Տրամաբանական է թվում, որ ինքներս մեզ քննադատելով ավելի հեշտ կփոխվենք։ Սակայն կայուն փոփոխությունը հազվադեպ է ծնվում մերժումից։ Այն առաջ է գալիս, երբ սովորում ենք վերաբերվել ինքներս մեզ հետաքրքրությամբ, կարեկցանքով և հոգատարությամբ։